Δεν πρόκειται για ολοκληρωμένο έργο, δηλαδή για ολόκληρη την μουσική επένδυση της επιθεώρησης «Κεραμίδα». Υπάρχουν μόνο τέσσερεις σελίδες από την παρτιτούρα της ορχήστρας ενός από τα νούμερα. H επιθεώρηση παρουσιάστηκε στο θέατρο «Κοτοπούλη» από τον θίασο Πέτρου Κυριακού το 1933.
Θεατρικός συγγραφέας: Δημήτρης Γιαννουκάκης
Τα ονόματα του συνθέτη και του θεατρικού συγγραφέα δεν αναφέρονται στην παρτιτούρα.
Οπερέτα σε τρεις πράξεις. Στο αρχείο Κωνσταντινίδη βρίσκονται μόνο αυτές οι δύο σελίδες. Πρόκειται για την ελληνική διασκευή του «Das Lieberbazillus», που ο συνθέτης ε(χε παρουσιάσει με το ψευδώνυμο Costa Dorres στο Stralsund της Γερμανίας, το 1927. Την προσαρμογή του κειμένου στα ελληνικά έχανε ο Δημήτρης Γιαννουκάκης. Το έργο τελικά δεν παρουσιάστηκε, με αυτήν τη μορφή, στην Ελλάδα.
Δεν πρόκειται για ολοκληρωμένο έργο, δηλαδή για ολόκληρη την μουσική επένδυση της επιθεώρησης «Κολοκυθιά». Υπάρχουν μόνο λίγες σελίδες από το σπαρτίτο και τις πάρτες των οργάνων του «Αυτοκινητικού δυστυχήματος», το οποίο αποτελούσε ένα από τα μουσικά νούμερα της επιθεώρησης.
Πρόκειται για το σπαρτίτο της οπερέτας που παρουσιάστηκε από τον θίασο Π. Οικονόμου, στο θέατρο «Παπαϊωάννου», το 1931.
Λιμπρέτο: Δημήτρης Γιαννουκάκης
Διασκευή της γνωστής ομώνυμης παραδοσιακής μελωδίας, "Τούτ' η γης που την πατούμε" (Βιθυνίας / Παχτίκος 116). Δεν υπάρχει στην εργογραφία του Γιώργου Σακαλλιέρου. Στο πεντάγραμμο της φωνής, δεν υπάρχουν οι στίχοι κάτω από τη μελωδία.
Διασκευή της γνωστής ομώνυμης παραδοσιακής μελωδίας, "λεϊμονάκι μυρωδάτο". Δεν υπάρχει στην εργογραφία του Γιώργου Σακαλλιέρου. Στο πεντάγραμμο της φωνής, δεν υπάρχουν οι στίχοι κάτω από τη μελωδία. Είναι σε διαφορετική τονικότητα από αυτήν του άλλου χειρογράφου.
Διασκευή της γνωστής ομώνυμης παραδοσιακής μελωδίας, "λεϊμονάκι μυρωδάτο". Δεν υπάρχει στην εργογραφία του Γιώργου Σακαλλιέρου. Στο πεντάγραμμο της φωνής, δεν υπάρχουν οι στίχοι κάτω από τη μελωδία.
Το χειρόγραφο είναι ημιτελές, με τα τραγούδια σε στάδιο επεξεργασίας. Διακρίνονται δύο από τα πέντε τραγούδια 1. Ονειρο (Κοντά μοu ήρθε και κάθησε) και 2. Που να βρίσκεσαι.
I. Τα ματάκια σου τα μαύρα
I. Τα ματάκια σου τα μαύρα (2)
Il. Το Ερηνάκι
Il. Το Ερηνάκι (2)
III. Πιάνω πέτρες και λιθάρια
IV. Σου' πα μάννα
IV. Σου' πα μάννα (2)
V. Μα τι το θελ' η μάννα σου
VI. Τ' αηκούς μαυριδερούλα μου
VI. Τ' αηκούς μαυριδερούλα μου (2)
VII. Η Μαλάμω
VIII. Είχα μιαν αγάπη
VIII. Είχα μιαν αγάπη (2)
ΙΧ. Στην κεντημένη σοu ποδιά
Χ. Το μαύρο γεμενί
ΧΙ. Λαλούδι της Μονεμβασιάς
ΧΙ. Λαλούδι της Μονεμβασιάς (2)
XII. Δεν είν' αuγή να σηκωθώ
ΧΙII. Μωρή κοντούλα λεϊμονιά
XIV. Εχτές βραδύν εμπρόβαλα
XIV. Εχτές βραδύν εμπρόβαλα (2)
XVI. Απόψε τα μεσάνuχτα
XVII. Τούτο το καλοκαράκι
XVII. Τούτο το καλοκαράκι (2)
XVIII. Απεφάσισα να γίνω
Το έργο δεν είναι ολοκληρωμένο. Υπάρχουν μόνο 8 σελίδες, από τις οποίες η πρώτη έχει τίτλο: II. Τσακώνικος. Ωστόσο η αλληλουχία των σελίδων δεν είναι σωστή. Πρόκειται απλώς για απόσπασμα του έργου ή για ένα πρώτο σχεδίασμα. Δεν υπάρχει εμφανής χρονολογία σύνθεσης.
Δεν υπάρχει εξώφυλλο με τον τίτλο του έργου. Δεν υπάρχουν επιμέρους τίτλοι των τριών μερών του έργου, παρά μόνο αρίθμηση και ένδειξη τέμπο για το 1ο και 3ο μέρος: Ι. Andantino quasi allegretto και III. Allegro moderato (un poco alla marcia). Το δεύτερο μέρος δεν έχει ούτε αρίθμηση ούτε ένδειξη τέμπο.
Δεν υπάρχει εμφανής χρονολογία σύνθεσης.
Όσον αφορά στα μέρη, την διάταξή τους και τις χρησιμοποιούμενες παραδοσιακές μελωδίες, ταυτίζεται με την «Δωδεκανησιακή Σουίτα αρ. 2», έτσι όπως υπάρχει στην εργογραφία του συνθέτη. Το έτος σύνθεσης που αναγράφεται στην παρτιτούρα είναι το 1948, ενώ το έτος σύνθεσης της «Δωδεκανησιακής Σουίτας αρ. 2» ειναι το 1949.
Ο τίτλος του χειρογράφου είναι «Suite dodecanesienne no. 1», ωστόσο όσον αφορά στα μέρη (με την εξαίρεση του πέμπτου μέρους), την διάταξή τους και τις χρησιμοποιούμενες παραδοσιακές μελωδίες, ταυτίζεται με την "επίσημη" «Δωδεκανησιακή Σουίτα αρ. 2», έτσι όπως υπάρχει στην εργογραφία του συνθέτη. Το έτος σύνθεσης που αναγράφεται στην παρτιτούρα είναι 1948, ενώ το έτος σύνθεσης της «Δωδεκανησιακής Σουίτας αρ. 2» ειναι 1949.
Δεν πρόκειται για ολοκληρωμένη παρτιτούρα. Υπάρχουν πολλές διαγραφές και αλλαγές, μοιάζει με ένα πρώτο σχεδίασμα της σύνθεσης. Η παρτιτούρα αναγράφει ως έτος έτος σύνθεσης το 1947. Στην εργογραφία του Γιώργου Σακαλλιέρου και στην έκδοση Παπαγρηγορίου-Νάκα, η Δωδεκανησιακή σουίτα αρ. 1 έχει έτος σύνθεσης το 1948. Στη σελίδα 34, και αφού έχει ήδη προηγηθεί το τέταρτο μέρος (IV. Andante mesto), παρουσιάζεται ξανά ένα δεύτερο μέρος μέρος (II. con moto), ενώ στη σελίδα 45 εμφανίζεται το τελευταίο, έκτο μέρος της σύνθεσης.
