Πρόκειται για μια επιστολή του Kurt Weill, στην οποία περιγράφει τον θαυμασμό του για τον μαθητή του Γιάννη Κωνσταντινίδη, την πίστη του στις μουσικές ικανότητές του και την ευχαρίστησή του όταν του διδάσκει.